Ούτε ένας στρατιώτης για τον εγκληματικό πόλεμο!
[Αναδημοσίευση από το elaliberta.gr]
Το «Posle» για την επιστράτευση:
Τι να περιμένουμε και τι πρέπει να κάνουμε
Στις 21 Σεπτεμβρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε την έναρξη μιας «μερικής» επιστράτευσης. Το βήμα αυτό ήρθε ως σαφές σημάδι της πλήρους αποτυχίας της «ειδικής επιχείρησης» του Πούτιν: ο στρατός στην παρούσα κατάστασή του δεν είναι σε θέση να διατηρήσει τα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη και περαιτέρω επιθετικές επιχειρήσεις αποκλείονται. Μόνο ο πυρηνικός εκβιασμός και η προσπάθεια αντιστροφής της κατάστασης στα μέτωπα με αριθμητικό υπερκερασμό του ουκρανικού στρατού μπορούν να σώσουν την κλίκα του Πούτιν από μια ταπεινωτική ήττα σε αυτόν τον ληστρικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Μετά από έξι μήνες ολοκληρωτικού πολέμου που οδήγησε σε τεράστιες απώλειες, οι ρωσικές αρχές προσπαθούν ακόμα να πείσουν το κοινό ότι όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο και ότι μόνο ένα μικρό μέρος του πληθυσμού θα επηρεαστεί από την επιστράτευση. Τηρώντας τη στρατηγική που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, το καθεστώς Πούτιν δεν αποκαλεί τα πράγματα με τα σωστά τους ονόματα, εφευρίσκοντας διατυπώσεις που βρίσκονται εκτός του πεδίου εφαρμογής του νόμου. Όπως ακριβώς πριν από δύο χρόνια, όταν αντί για δημοψήφισμα για συνταγματικές τροποποιήσεις, ανακοινώθηκε «λαϊκή ψηφοφορία» και αντί για κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια πανδημίας τέθηκε σε ισχύ «καθεστώς αργιών», έτσι και τώρα αντί για πόλεμος υπάρχει «ειδική επιχείρηση» και αντί για επιστράτευση υπάρχει «μερική επιστράτευση για ειδική στρατιωτική επιχείρηση»1. Κάθε λέξη αυτής της φράσης είναι μια απάτη.
Στην πραγματικότητα, μπορούμε ήδη να δούμε ότι αυτή η επιστράτευση δεν θα είναι μερική και θα μπορούσε να επηρεάσει τους πάντες. Το διάταγμα «Περί κήρυξης μερικής επιστράτευσης»2 δεν προσδιορίζει τις κατηγορίες πολιτών που υπόκεινται σε επιστράτευση και προβλέπει εξαίρεση μόνο για τους εργαζόμενους στην αμυντική βιομηχανία. Ίσως μόνο τα μέλη του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου και οι βουλευτές της Κρατικής Δούμας έχουν την πολυτέλεια να αισθάνονται ασφαλείς, καθώς ο νόμος «Περί εκπαίδευσης και επιστράτευσης»3 τους εξαιρεί από την επιστράτευση. Έτσι, σε αντίθεση με τις δηλώσεις του Πούτιν και του Σοϊγκού, κάθε άνδρας από 18 έως 60 ετών και οι γυναίκες που είναι υπόχρεες για στρατιωτική θητεία (συμπεριλαμβανομένου, για παράδειγμα, του ιατρικού προσωπικού) μπορούν να υποβληθούν σε επιστράτευση. Η έλλειψη πατριωτικού ενθουσιασμού και ο αυξανόμενος πανικός σημαίνουν ότι, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι της επιστράτευσης, οι αρχές θα αναγκαστούν να στρατολογήσουν με τη βία και να στείλουν στο μέτωπο όποιον βρουν μπροστά τους.
Η ανακοίνωση της επιστράτευσης μοιάζει με ένα απελπισμένο βήμα και μια πρόκληση για ένα καθεστώς που είχε βασιστεί στη μαζική αποπολιτικοποίηση. Υπήρχε μια άτυπη συμφωνία μεταξύ των πολιτών και του κράτους: «εσύ μένεις έξω από τις υποθέσεις του κράτους και το κράτος μένει έξω από τις δικές σου». Τώρα δεν είναι πλέον δυνατόν να παρακολουθεί κανείς ήσυχα τον πόλεμο στην τηλεόραση∙ οι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν σε αυτόν.
Η επιστράτευση προκαλεί χάος. Οι άνθρωποι που φεύγουν μαζικά από τη χώρα αποκαλύπτουν την έλλειψη λαϊκής υποστήριξης για τον πόλεμο. Χθες πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε πολλές ρωσικές πόλεις. Ναι, ήταν μικρές και καταστάλθηκαν βίαια. Ωστόσο, μια τόσο καθυστερημένη και κυνική απόφαση να ανακοινωθεί η επιστράτευση δείχνει ότι το καθεστώς Πούτιν έχει έναν ενστικτώδη φόβο για τις αυθόρμητες διαδηλώσεις και τις λαϊκές εξεγέρσεις. Τον Μάρτιο φαινόταν ότι η απόφαση για εισβολή στην Ουκρανία θα ήταν μοιραία για το καθεστώς. Τώρα υπάρχουν ακόμη περισσότεροι λόγοι για να θεωρούμε πιθανή την κατάρρευσή του. Με κόστος τόσες ζωές, το σύστημα Πούτιν προσπαθεί να καθυστερήσει την κατάρρευσή του.
Ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος είναι να ηττηθεί ο Πούτιν και η συμμορία του. Μια τέτοια ήττα πρέπει να επέλθει εξωτερικά με τη νίκη της Ουκρανίας και εσωτερικά με τις διαμαρτυρίες κατά της δικτατορίας του Πούτιν και την ανυπακοή στις διαταγές του. Η αναγκαστική συμμετοχή στα εγκλήματα που πραγματοποιεί η Ρωσία στο έδαφος μιας άλλης χώρας δεν αποτελεί πράξη θάρρους ή πατριωτισμού. Το πιο θαρραλέο πράγμα αυτή τη στιγμή είναι η αντίσταση στην κινητοποίηση με κάθε δυνατό τρόπο, από την αποφυγή της επιστράτευσης και την πυρπόληση στρατολογικών σταθμών μέχρι πράξεις μαζικής ανυπακοής και σαμποτάζ. Όχι στην επιστράτευση! Ούτε ένας στρατιώτης για τον εγκληματικό πόλεμο!