Οι Ρώσοι προοδευτικοί και οι αντιπολεμικές δυνάμεις μπορούν να βρουν ευκαιρίες στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος

Date

02/07/2023

www

https://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1/9036-%CE%BF%CE%B9-%CF%81%CF%8E%CF%83%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B7%CF%87%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82

Author

Ilya Budraitskis Ashley Smith

Translator

Η απόπειρα πραξικοπήματος του Γιεβγκένι Πριγκόζιν τελείωσε, αλλά θα μπορούσε να έχει ακόμη εκτεταμένες συνέπειες για την κυβέρνηση Πούτιν.

Μετά από μήνες καταγγελίας της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας, ο Ρώσος ολιγάρχης Γιεβγκένι Πριγκόζιν οδήγησε μισθοφόρους της ομάδας Βάγκνερ σε μια απόπειρα πραξικοπήματος κατά του καθεστώτος του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Μετά από μια μέρα που η διακυβέρνηση του Πούτιν φαινόταν να κινδυνεύει, ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο μεσολάβησε για την επίλυση της κρίσης - τουλάχιστον προς το παρόν. Ενώ οι ΗΠΑ κατέστησαν σαφές ότι δεν είχαν καμία σχέση με την εξέγερση, εκμεταλλεύτηκαν τη στιγμή για να επιβάλουν νέο γύρο κυρώσεων στον Όμιλο Βάγκνερ [1].

Σε αυτή την αποκλειστική συνέντευξη, ο Ashley Smith μιλάει με τον Ρώσο σοσιαλιστή Ilya Budraitskis για τον Πριγκόζιν, την απόπειρα πραξικοπήματος και την τύχη του καθεστώτος Πούτιν και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο του στην Ουκρανία. Ο Budraitskis είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Dissident Among Dissidents: Ideology, Politics and the Left in Post-Soviet Russia (Ιδεολογία, πολιτική και αριστερά στη μετασοβιετική Ρωσία) [2]. Γράφει τακτικά για το openDemocracy [3], το Jacobin [4] και άλλες εκδόσεις. Θα ακολουθήσει την ουκρανή σοσιαλίστρια Αλόνα Λιάσεβα σε μια περιοδεία ομιλιών αυτό το φθινόπωρο στις ΗΠΑ [5], ξεκινώντας από το Socialism Conference [6].

Ashley Smith: Ποιός είναι ο Γιεβγκένι Πριγκόζιν και τι είναι ο Όμιλος Βάγκνερ; Πώς έχει χρησιμοποιήσει ο ρωσικός ιμπεριαλισμός τον Όμιλο Βάγκνερ στην Ουκρανία και σε άλλες χώρες;

Ilya Budraitskis: Ο Πριγκόζιν γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου, κατά τη διάρκεια της νεότητάς του, συμμετείχε στο οργανωμένο έγκλημα, σε ληστείες και βίαιες επιθέσεις, τα οποία τον οδήγησαν στη φυλακή για μακρά περίοδο φυλάκισης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Στη φυλακή, ανέπτυξε σχέσεις με άλλους εγκληματίες που τον βοήθησαν να στήσει την επιχειρηματική του καριέρα.

Όταν βγήκε από τη φυλακή, οργάνωσε μια εταιρεία τροφοδοσίας στην Αγία Πετρούπολη τη δεκαετία του 1990, όταν το κράτος, η εγκληματικότητα και ο καπιταλισμός ήταν βαθιά συνυφασμένοι. Με την τροφοδοσία διαφόρων κρατικών θεσμών, δημιούργησε μια στενή σχέση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.Έγινε ο "σεφ του Πούτιν", παρέχοντας γεύματα στον πρόεδρο και σε ξένους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του Τζορτζ Μπους [7]. Έγινε πασίγνωστος ως "ο βασιλιάς των κρατικών συμβάσεων" τη δεκαετία του 2000, πλουτίζοντας όπως και άλλοι ολιγάρχες με ροή χρημάτων από το καθεστώς του Πούτιν.

Ο Πούτιν χρησιμοποίησε αυτή την εξάρτηση για να πείσει τον Πριγκόζιν να εκτελεί τις εντολές του. Για παράδειγμα, ο Πούτιν στράφηκε στον Πριγκόζιν για τη δημιουργία μιας "φάρμας τρολ" [8] για την παραγωγή ψεύτικων ειδήσεων, προκειμένου να προσπαθήσει να επηρεάσει τις αμερικανικές εκλογές του 2016 υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Πριγκόζιν δημιούργησε επίσης τον όμιλο Βάγκνερ μέσω διασυνδέσεων που ανέπτυξε τροφοδοτώντας τον ρωσικό στρατό. Αν και ιδιωτικός, ο Βάγκνερ εξαρτιόταν πάντα από τον ρωσικό στρατό για τον πυρήνα των αξιωματικών του και τις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης.

Ο Πούτιν ανέπτυξε μισθοφόρους της Βάγκνερ στην Ουκρανία για να πραγματοποιήσει την κατάληψη της Κριμαίας και τμημάτων του Ντονμπάς το 2014. Το κατ' όνομα ιδιωτικό καθεστώς της εταιρείας έδωσε στον Πούτιν τη δυνατότητα να αρνηθεί ότι η Ρωσία συμμετείχε άμεσα σε αυτές τις επιχειρήσεις.

Στη συνέχεια, ο Πούτιν έστειλε τη Βάγκνερ στη Συρία, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Σουδάν, το Μάλι, τη Λιβύη και μερικές άλλες χώρες. Και, όταν η προσπάθειά του να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία το 2022 απέτυχε και οι ρωσικές δυνάμεις έμειναν καθηλωμένες στην υπεράσπιση των κατεχόμενων εδαφών, ο Πούτιν βασίστηκε και πάλι στη Βάγκνερ.

Σε μια προσπάθεια να προφυλάξει τον ρωσικό πληθυσμό από τον πόλεμο και να αποφύγει την επιβολή της επιστράτευσης, έβαλε τη Βάγκνερ και άλλους μισθοφόρους να αναλάβουν τις σκληρές μάχες. Ο Πούτιν επέτρεψε στον Πριγκόζιν να αναπληρώσει τις δυνάμεις του προσλαμβάνοντας φυλακισμένους, υποσχόμενός τους αμνηστία και λύτρωση ως Ρώσοι στρατιωτικοί ήρωες.

Ο Πούτιν, ωστόσο, δεν παρέδωσε ποτέ το μονοπώλιο του καθεστώτος του στα μέσα άσκησης βίας. Αυτό δεν έσπασε ποτέ, αλλά θόλωσε η σχετική αυτονομία της Βάγκνερ από τον άμεσο κρατικό έλεγχο.

Γιατί ο Πριγκόζιν οργάνωσε αυτή την εξέγερση κατά της στρατιωτικής ηγεσίας του Πούτιν;

Αφορμή για την εξέγερση ήταν η σύγκρουση του Πριγκόζιν με τον Ρώσο υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού και τον αρχηγό του γενικού επιτελείου Βαλέρι Γερασίμοφ, σχετικά με το καθεστώς της ομάδας Βάγκνερ και τον ίδιο τον πόλεμο. Αυτοί οι δύο δεν είναι μόνο στρατιωτικοί ηγέτες αλλά και μεγάλοι επιχειρηματίες, που ελέγχουν τον τεράστιο στρατιωτικό προϋπολογισμό και κάθε είδους θυγατρικές εταιρείες.

Είδαν τον Πριγκόζιν ως απειλή επειδή αμφισβητούσε τον έλεγχό τους στον στρατό. Ο Πριγκόζιν καυχιόταν για τις νίκες της Βάγκνερ ειδικά στο Μπαχμούτ, ισχυριζόταν ότι τα στρατεύματά του ήταν ανώτερα από τον στρατό και κατήγγειλε τον Σοϊγκού και τον Γερασίμοφ για την ανίκανη ηγεσία τους στη εισβολή.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι καταγγελίες του Πριγκόζιν για τον πόλεμο, η αποκάλυψη των ψεμάτων που τον δικαιολογούσαν και οι επιθέσεις κατά του Σόιγκου και του Γερασίμοφ είχαν απήχηση στα ήδη αποθαρρυμένα ρωσικά στρατεύματα.

Σε απάντηση, διέταξαν την ενσωμάτωση της Βάγκνερ στο στρατό. Ο Πριγκόζιν, στριμωγμένος στη γωνία, διπλασίασε την επίθεσή του στους δύο ηγέτες, κατηγορώντας μάλιστα τον ρωσικό στρατό ότι πραγματοποίησε αεροπορική επιδρομή σε βάση της Βάγκνερ [9].

Πραγματοποίησε μια σειρά από διαγγέλματα μέσω του Telegram μιμούμενος το μήνυμα του αποθανόντος ακροδεξιού πολιτικού ηγέτη Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι. Ο Πριγκόζιν ισχυριζόταν ότι υπερασπίζεται τον μικρό άνθρωπο της Ρωσίας ενάντια στη διεφθαρμένη ελίτ και υποσχόταν ότι η αποκατάσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας θα βελτίωνε τη μοίρα τους στη ζωή.

Στράφηκε ακόμη και κατά του ίδιου του πολέμου. Έβγαλε μια ομιλία που κατέρριψε όλη την επιχειρηματολογία του Πούτιν για τον πόλεμο, λέγοντας ότι βασίστηκε σε ψέματα, ότι το ΝΑΤΟ και η Ουκρανία δεν αποτελούσαν απειλή και ότι ο πόλεμος ήταν περιττός [10]. Δήλωσε ότι η ανώτατη διοίκηση τον ξεκίνησε για να πλουτίσει, θυσιάζοντας στην πορεία τους απλούς Ρώσους στρατιώτες και τον ρωσικό λαό. Υποσχέθηκε να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη και να τιμωρήσει τους ολιγάρχες.

Πολλά από αυτά ήταν ακροδεξιές πομφόλυγες από έναν απελπισμένο ολιγάρχη, αλλά συνδέθηκαν με τα βαθιά παράπονα σε πολλούς τομείς, από τα κατώτερα επίπεδα της στρατιωτικής ιεραρχίας μέχρι τους απλούς ανθρώπους. Σε ορισμένους άρεσε το μήνυμα του Πριγκόζιν λόγω του πατριωτισμού του, σε άλλους λόγω της κριτικής του στον πόλεμο και σε άλλους επειδή απλώς έλεγε αλήθειες που δεν είχαν διατυπωθεί προηγουμένως σε μαζικό επίπεδο.Αισθανόμενος την ευκαιρία, ο Πριγκόζιν εξαπέλυσε το πραξικόπημά του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τουλάχιστον ένα στρώμα στρατηγών και υπηρεσιών πληροφοριών γνώριζε εκ των προτέρων γι' αυτό [11]. Αλλά οι ρωσικές δυνάμεις καταστολής, οι οποίες θα μπορούσαν εύκολα να είχαν συντρίψει τη δύναμη των 4.000 μισθοφόρων του, υιοθέτησαν ουδέτερη στάση, αφήνοντας το πραξικόπημα να ξεκινήσει.

Συμμερίστηκαν τις επικρίσεις του Πριγκόζιν για την ανώτατη διοίκηση και την ανικανότητά της και τον έβλεπαν ως έναν από τους δικούς τους. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να υποστήριξαν το αίτημά του να απολυθούν οι Σόιγκου και Γερασίμοφ [12]. Επέτρεψαν στη Βάγκνερ να καταλάβει το Ροστόφ-ον-Ντον, μια πόλη 1,2 εκατομμυρίων κατοίκων και το κύριο κέντρο διοίκησης για τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Στάθηκαν αμέτοχοι όταν η φάλαγγα κατευθύνθηκε βόρεια προς τη Μόσχα, κατέρριψε ρωσικά ελικόπτερα και έφτασε σε απόσταση 125 μιλίων από την πρωτεύουσα. Αλλά κανένα σημαντικό τμήμα του στρατού, της κυβέρνησης και της κρατικής γραφειοκρατίας δεν υποστήριξε τον Πριγκόζιν στην ανατροπή του καθεστώτος Πούτιν.

Γιατί ο Πούτιν δεν συνέτριψε την εξέγερση;

Το σημείο εκκίνησης για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα είναι να κατανοήσουμε πόσο απειλημένος αισθανόταν ο Πούτιν. Έφυγε από τη Μόσχα με το ιδιωτικό του τζετ για να βρει ασφαλές καταφύγιο στην κατοικία του βόρεια της πόλης. Μόλις συνειδητοποίησε ότι ο στρατός και η αστυνομία άφηναν να γίνει το πραξικόπημα, βγήκε στην τηλεόραση καταγγέλλοντας το πραξικόπημα ως προδοσία και απειλή για το ρωσικό κράτος, για να συσπειρώσει τους κρατικούς θεσμούς στο πλευρό του.

Μετά από αυτό, όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, οι οποίοι είχαν παραμείνει σιωπηλοί για μεγάλο μέρος της ημέρας, εξέφρασαν δημόσια την υποστήριξή τους στον Πούτιν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία ήταν εντελώς αποπροσανατολισμένα και αβέβαια για το τι να πουν, επέστρεψαν στον συνήθη προγραμματισμό τους, που ήταν να αναπαράγουν τα σημεία συζήτησης του Πούτιν, στην προκειμένη περίπτωση την υποστήριξη της συνέχισης της διακυβέρνησής του.

Ο Πούτιν συνειδητοποίησε την αδυναμία του καθεστώτος του και φοβήθηκε μια ανοιχτή αντιπαράθεση. Έτσι, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις μέσω των μεσολαβητών του στο Κρεμλίνο καθώς και του προέδρου της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο με τον Πριγκόζιν, ο οποίος συνειδητοποίησε ότι δεν είχε υποστήριξη για ένα πραξικόπημα και αναζήτησε μια συμφωνία για να σώσει τον εαυτό του και τις επιχειρήσεις του.

Οι όροι φαίνεται να είναι ότι ο Πριγκόζιν θα φύγει από τη Ρωσία για τη Λευκορωσία, οι δυνάμεις της Βάγκνερ που δεν συμμετείχαν στο πραξικόπημα θα απορροφηθούν από τον στρατό και όσες συμμετείχαν θα διαλυθούν ή θα επιτραπεί να φύγουν από τη χώρα και να δημιουργήσουν βάση στη Λευκορωσία. Όλες οι πλευρές ήθελαν να επιλύσουν την κρίση χωρίς αιματοχυσία και να την θάψουν το συντομότερο δυνατό.

Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία είναι πάντα αποστασιοποιημένα από την πραγματικότητα, λένε τώρα ότι όλα τελείωσαν, ότι τίποτα δεν απείλησε πραγματικά το κράτος και ότι όλα έχουν επιστρέψει στην κανονικότητα. Παρουσιάζουν τώρα τον Πούτιν σαν να πέρασε μια δοκιμασία και να αποδείχτηκε ισχυρότερος από ποτέ [13].

Αυτό είναι σύμφωνο με τη συνήθη ωραιοποίηση του Πούτιν ως κάποιου αριστοτέχνη στρατηγού, ικανού για τρισδιάστατο σκάκι που οι Ρώσοι θνητοί δεν μπορούν να καταλάβουν. Πολλοί στον πληθυσμό μπορεί να είναι πρόθυμοι να δεχτούν την ιστορία των μέσων ενημέρωσης επειδή φοβούνται τον εμφύλιο πόλεμο και δεν έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές εξηγήσεις και προοπτικές.

Αλλά η ρωσική ελίτ δεν αποδέχεται την προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης. Γι' αυτούς, ο Πούτιν ήταν αποδεκτός επειδή ήταν ένας ισχυρός ηγέτης που θα εναντιωνόταν στην Ευρώπη ή τις ΗΠΑ, θα προστάτευε τα συμφέροντά τους, θα εγγυόταν την ασφάλεια και θα εξασφάλιζε τη ροή των κερδών στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Η εξέγερση του Πριγκόζιν κατέρριψε αυτή την εικόνα του Πούτιν. Τώρα, η ελίτ βλέπει ότι ο Πούτιν είναι αδύναμος, ότι έφυγε και ότι αναγκάστηκε να κάνει συμφωνία με έναν από τους δικούς του γκάνγκστερ. Έτσι, η επιρροή του στην ελίτ έχει διακυβευτεί ριζικά.

Τι αντίκτυπο θα έχει αυτή η κρίση στη σταθερότητα του ρωσικού κράτους;

Το καθεστώς του Πούτιν έχει κλονιστεί βαθιά και η συνέχιση της διακυβέρνησής του τίθεται σε κίνδυνο [14]. Ας δούμε τις κυριότερες βάσεις στήριξής του. Πρώτον, ο στρατός. Γνωρίζουμε ότι ένα ολόκληρο στρώμα της ηγεσίας του ήταν εξαρχής επιφυλακτικό απέναντι στον πόλεμο, συμμεριζόταν τις επικρίσεις του Πριγκόζιν για τον Σόιγκου και τον Γερασίμοφ και ως εκ τούτου υιοθέτησε ουδέτερη στάση κατά τη διάρκεια της εξέγερσής του.

Ολόκληρα τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας συμμερίζονται αυτά τα συναισθήματα. Το ίδιο και οι ολιγάρχες που είδαν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς να δεσμεύονται, να επιβάλλονται κυρώσεις στις δραστηριότητές τους και να υπονομεύονται τα κέρδη και ο πλούτος τους.

Ταυτόχρονα, όλοι αυτοί οι κύκλοι φοβούνται την αστάθεια, την αποδυνάμωση του καθεστώτος και την αποσταθεροποίηση του ίδιου του κράτους. Πολλοί ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν την κρίση που προκάλεσε η απόπειρα πραξικοπήματος του Πριγκόζιν για να κάνουν τον Πούτιν πιο ευαίσθητο στις ανάγκες της ρωσικής ελίτ, του στρατού και της κρατικής γραφειοκρατίας.

Το μέλλον του καθεστώτος εξαρτάται από τον στρατό και την τύχη του στο πεδίο της μάχης. Ο Πούτιν θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να στηρίξει τις στρατιωτικές δυνάμεις και να εξασφαλίσει τη μαχητική τους ικανότητα απέναντι στην αντεπίθεση της Ουκρανίας. Θα μπορούσε ακόμη και να κλιμακώσει τον πόλεμο.

Θα στραφεί επίσης πιθανότατα σε μεγαλύτερη καταστολή στο εσωτερικό της Ρωσίας. Όπως κάθε αυταρχικός ηγέτης, ο Πούτιν είναι εξαιρετικά παρανοϊκός απέναντι στις απειλές για το καθεστώς του και βλέπει προδότες να παραμονεύουν σε κάθε γωνιά.

Έχει ήδη καταστείλει τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση, τους αντιπολεμικούς ακτιβιστές και την αριστερά. Τώρα μπορεί να κυνηγήσει εκείνους στον στρατό και μεταξύ των ολιγαρχών που υποπτεύεται για προδοσία. Ωστόσο, αντί να εδραιώσει την εξουσία του, μια τέτοια παρανοϊκή εκδίκηση θα αποσταθεροποιήσει στην πραγματικότητα περαιτέρω το καθεστώς του.

Τι αντίκτυπο θα έχει αυτή η εξέγερση στις ρωσικές δυνάμεις κατοχής στην Ουκρανία;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι καταγγελίες του Πριγκόζιν για τον πόλεμο, η αποκάλυψη των ψεμάτων που τον δικαιολογούν και οι επιθέσεις κατά του Σόιγκου και του Γερασίμοφ βρήκαν απήχηση στα ήδη αποθαρρυμένα ρωσικά στρατεύματα. Το εξασθενημένο ηθικό τους και η διάλυση της Βάγκνερ θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τον στρατό.

Οι πιθανότητες επιτυχίας της ουκρανικής αντεπίθεσης βελτιώθηκαν από αυτές τις εξελίξεις. Αλλά ο Πούτιν το αντιλαμβάνεται αυτό και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να ενισχύσει τις γραμμές άμυνάς τους.

Έχουν ήδη στήσει φράγματα και έχουν τοποθετήσει αμέτρητες νάρκες κατά μήκος του μετώπου[15] και είναι έτοιμοι να τα υποστηρίξουν με πυροβολικό και αεροπορική δύναμη. Αλλά όλες αυτές οι προετοιμασίες θα λειτουργήσουν μόνο αν οι στρατιώτες είναι έτοιμοι να πολεμήσουν.

Έτσι, το αποφασιστικό ζήτημα είναι το ηθικό των στρατιωτών της βάσης. Θα είναι πρόθυμοι να σκοτώσουν και να πεθάνουν για τον Πούτιν, τον Σόιγκου, τον Γερασίμοφ και τη ρωσική ελίτ;

Τι αντίκτυπο θα έχουν όλα αυτά στην προοδευτική αντιπολίτευση κατά του Πούτιν;

Σε ένα βαθμό έχει ανοίξει ο χώρος από την αποσταθεροποίηση του καθεστώτος. Ορισμένοι γνωστοί Ρώσοι φιλελεύθεροι εξέφρασαν ακόμη και την υποστήριξή τους στην εξέγερση του Πριγκόζιν ως ευκαιρία να αμφισβητηθεί το καθεστώς Πούτιν [16].

Σε μαζικό επίπεδο, οι άνθρωποι ήταν τουλάχιστον για ένα διάστημα σε θέση να εκφράσουν κριτική, κάτι που ήταν σχεδόν αδύνατο για τους ανθρώπους να κάνουν όταν ήταν παράνομο ακόμη και να αποκαλέσουν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ως πόλεμο. Στην περίπτωση του Ροστόφ επί του Ντον, ο κόσμος προσήλθε μαζικά για να υποστηρίξει τον Πριγκόζιν και τους μισθοφόρους του [17].

Αυτή η κατάσταση μπορεί να προσφέρει στους πολιτικούς ακτιβιστές ένα άνοιγμα για να διακινήσουν προοδευτική και αντιπολεμική αρθρογραφία. Ταυτόχρονα, αυτό θα μπορούσε να θέσει τους ανθρώπους σε κίνδυνο, καθώς το καθεστώς θα καταστείλει κάθε τέτοια δραστηριότητα.

Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος οι ολιγάρχες και η ακροδεξιά να δημιουργήσουν περισσότερους ιδιωτικούς στρατούς για να προστατευτούν και να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Αυτό πιθανότατα θα κλείσει το χώρο για την ανάπτυξη δημοκρατικών δυνάμεων.

Τι θα σημαίνει αυτό για την πορεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία;

Τα πάντα εξαρτώνται από την επιτυχία της ουκρανικής αντεπίθεσης. Το καλύτερο αποτέλεσμα θα ήταν η Ουκρανία να απελευθερώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της. Αυτό θα καθορίσει τους όρους οποιασδήποτε εκεχειρίας ή διαπραγματεύσεων.

Η αντεπίθεση θα διαμορφώσει επίσης τη συμπεριφορά των δυνάμεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, οι οποίες όλες αντέδρασαν στο πραξικόπημα του Πριγκόζιν εκφράζοντας την ανησυχία τους για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων του καθεστώτος. Κατέστησαν σαφές ότι, ενώ μπορεί να θέλουν να αποδυναμωθεί το καθεστώς Πούτιν, δεν θέλουν να υπονομευθεί η κατοχή αυτού του αποθέματος, ούτε να ανατραπεί το καθεστώς [18].

Μπορεί να έχουν την διάθεση να συνάψουν συμφωνία με τον Πούτιν για να διατηρήσουν τη σταθερότητα. Αυτός θα διπλασιάσει αυτόν τον πυρηνικό εκβιασμό για να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα εδαφικά του κέρδη. Οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία θα δημιουργήσει ένα τρομερό προηγούμενο μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης που χρησιμοποιεί τους πυρηνικούς της πυραύλους για να εξασφαλίσει αποικιακή κατάκτηση.

Σε αυτή την κατάσταση, η διεθνής αριστερά θα πρέπει να διπλασιάσει την υποστήριξή της στην ουκρανική αντίσταση, το ρωσικό αντιπολεμικό κίνημα και την αριστερά κάθε χώρας. Μόνο αυτές οι δυνάμεις μπορούν να κερδίσουν την αυτοδιάθεση, τη δημοκρατία, την ισότητα και τη δικαιοσύνη τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία.

*Ο Ashley Smith είναι σοσιαλιστής συγγραφέας και ακτιβιστής στο Μπέρλινγκτον του Βερμόντ. Έχει αρθρογραφήσει σε πολλές έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις, όπως Truthout, The International Socialist Review, Socialist Worker, ZNet, Jacobin, New Politics, και σε πολλές άλλες εκδόσεις. Αυτή τη στιγμή εργάζεται πάνω σε ένα βιβλίο για την Haymarket Books με τίτλο Socialism and Anti-Imperialism (Σοσιαλισμός και αντι-ιμπεριαλισμός).

https://truthout.org/articles/russian-progressives-and-antiwar-forces-may-find-opening-in-wake-of-failed-coup/