«Είμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε»
Το παράνομο γυναικείο κίνημα αντιστέκεται στη ρωσική κατοχή στην Ουκρανία
Πολλές μέθοδοι στατιστικής ανάλυσης το έχουν επιβεβαιώσει: Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές της Ρωσίας ήταν οι πιο στημένες στη σύγχρονη ιστορία της χώρας[1]. Οι ρωσικές αρχές ισχυρίζονται ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έλαβε το εντυπωσιακό 87,3% των ψήφων, με πάνω από το 90% των ψηφοφόρων να τον «υποστηρίζουν» στα περισσότερα κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας[2]. Με τέτοια επίσημα νούμερα, δεν είναι περίεργο που οι Ρώσοι αξιωματούχοι προσπαθούν να αγνοήσουν την ύπαρξη παράνομων φιλοουκρανικών ομάδων διαμαρτυρίας στις κατεχόμενες περιοχές – αλλά σύμφωνα με τους ίδιους τους ακτιβιστές, τα μέλη τους συνεχώς αυξάνονται. Ίσως το πιο γνωστό από αυτά τα παράνομα κινήματα είναι μια ομάδα υπό την ηγεσία γυναικών που βρίσκεται στην πόλη της Μελιτόπολης και ονομάζεται Οργισμένη Μάφκα, η οποία πήρε το όνομά της από γυναικεία πνεύματα της ουκρανικής λαογραφίας που δελεάζουν τους άνδρες με την ομορφιά τους πριν τους οδηγήσουν στο θάνατο. Το ανεξάρτητο ρωσικό πρακτορείο iStories μίλησε με μία από τις ιδρύτριες της Μάφκα για τις δραστηριότητες της ομάδας. Η Meduza δημοσιεύει μια ελαφρώς συντομευμένη μετάφραση της πρωτοπρόσωπης αφήγησής της.
«Για τις γυναίκες, είναι διπλά επικίνδυνο»
Από την αρχή της κατοχής της Μελιτόπολης, ο κόσμος εδώ (ανάμεσά τους και εγώ και οι φίλοι μου) πραγματοποιούν μεγάλες διαμαρτυρίες στους δρόμους. Πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να βγούμε έξω και να διώξουμε γρήγορα τους κατακτητές. Ακόμα και όταν άρχισαν να διαλύουν τις συγκεντρώσεις μας και να απαγάγουν ανθρώπους, εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε ότι αυτό δεν θα κρατούσε για πολύ. Αφού απελευθερώθηκε η Χερσώνα, σκεφτόμασταν κάθε μέρα ότι ίσως η σειρά μας να ερχόταν σύντομα. Πολλοί άνθρωποι στην πόλη προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν με όποιον τρόπο μπορούσαν∙ υπήρχαν πολλά γκράφιτι. Ουκρανικές σημαίες ήταν παντού στους δρόμους, οι λέξεις «Δόξα στην Ουκρανία» ήταν γραμμένες στους τοίχους, φυλλάδια υπέρ της Ουκρανίας υπήρχαν παντού.
Ύστερα η τανάλια άρχισε να σφίγγει ακόμα περισσότερο: οι κατακτητές άρχισαν να σταματούν τον κόσμο για τυχαίους ελέγχους, έκαναν έφοδο στα σπίτια πολλών ανθρώπων, άρχισαν να κάνουν συλλήψεις, άνθρωποι άρχισαν να εξαφανίζονται και, αντί για δίκες, γίνονταν βασανιστήρια στα υπόγεια[3]. Κάποια στιγμή γύρω στον ένα χρόνο από την επέτειο της κατάληψης (Σημείωση από το iStories: Η Μελιτόπολη καταλήφθηκε για πρώτη φορά από τις ρωσικές δυνάμεις στις 25 Φεβρουαρίου 2022), άρχισε να φαίνεται ότι αυτό θα μπορούσε να διαρκέσει για πολύ καιρό. Η ζωή έμοιαζε να παγώνει∙ ξαφνικά ήταν σαν την Ημέρα της Μαρμότας. Οι διαμαρτυρίες πέρασαν στην παρανομία.
Οι κατακτητές ανάγκασαν σχεδόν όλους να πάρουν ρωσικά διαβατήρια. Τι άλλο έπρεπε να κάνουμε; Θέλαμε να επιβιώσουμε για να δούμε την απελευθέρωση της πόλης μας, και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καταστήσουν αδύνατη την επιβίωση χωρίς διαβατήριο.
Για παράδειγμα, χωρίς ρωσικό διαβατήριο, δεν μπορείτε να καλέσετε ασθενοφόρο ή να πάρετε φάρμακα. Άρχισαν να παίζουν κάποια ενδιαφέροντα παιχνίδια με την ακίνητη περιουσία. Αν ένα διαμέρισμα μένει άδειο, οι κατακτητές το παίρνουν για τον εαυτό τους. Κάποιος ξόδεψε όλη του τη ζωή μαζεύοντας χρήματα για αυτό το διαμέρισμα – είναι το μόνο που έχει. Αν θέλει να το πουλήσει και να πάρει τουλάχιστον τα λεφτά του πίσω, μπορεί – απλά πρέπει να πάει και να πάρει ρωσικά έγγραφα. Λόγω αυτής της κατάστασης, πολλοί άνθρωποι φοβούνται ότι όταν επιστρέψει η Ουκρανία, θα συλληφθούν [για την απόκτηση ρωσικών διαβατηρίων]. Οι φίλοι μου και εγώ προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε στον κόσμο ότι κανείς δεν πρόκειται να συλληφθεί εκτός αν βοήθησε τους κατακτητές.
Η ζωή υπό κατοχή είναι δύσκολη, αλλά είναι διπλά επικίνδυνη αν είσαι γυναίκα. Οι Ρώσοι στρατιώτες συμπεριφέρονται σαν να είναι οι βασιλιάδες του κόσμου: δεν υπάρχουν συνέπειες γι’ αυτούς. Μεθούν πολύ και παρενοχλούν τις γυναίκες στο δρόμο∙ είναι πιθανό να σε αρπάξουν από το χέρι και να σε σύρουν κάπου.
Θυμάμαι ένα περιστατικό όπου ένα αυτοκίνητο γεμάτο στρατιώτες οδηγούσε στο δρόμο και είδαν μια νεαρή γυναίκα. Σταμάτησαν και άρχισαν να της φωνάζουν: «Έλα εδώ, μωρό μου!» Η γυναίκα δεν είχε άλλη επιλογή, όπως κανείς από εμάς. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσουν οι άνθρωποι που είναι οπλισμένοι όταν αρνείσαι να τους συναντήσεις. Πρέπει να τους πλησιάσεις και να ελπίζεις ότι θα καταφέρεις να αποφύγεις να μπεις στο αυτοκίνητό τους.
Δεν ξέρω τι συνέβη σε αυτή τη γυναίκα μετά από αυτό. Αν είχα μείνει να την παρακολουθώ, μπορεί να τους έκανα να υποψιαστούν. Και το να τραβήξεις την προσοχή των στρατιωτών είναι τρομακτικό πράγμα. Φαίνεται ότι περίπου οι μισές γυναίκες στη Μελιτόπολη ντύνονται πλέον όσο πιο διακριτικά γίνεται όταν βγαίνουν έξω. Έχω ήδη ξεχάσει πώς είναι να ντύνομαι όμορφα και να βάφομαι, επειδή δεν θέλω να τραβήξω την προσοχή τους. Δεν μπορώ καν να θυμηθώ την τελευταία φορά που φόρεσα ένα φόρεμα και πήγα μια βόλτα στην πόλη.
«Τους υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι εδώ»
Ακούγεται αστείο, αλλά μας ήρθε η ιδέα για το παρτιζάνικο κίνημά μας σε μια κουζίνα. Ήταν η παραμονή του ενός έτους από την επέτειο της ολοκληρωτικής εισβολής, τον Φεβρουάριο του 2023, και καθόμασταν με τις φίλες μου και συζητούσαμε για τις ζωές μας. Είχε συσσωρευτεί πολύς θυμός στην καθεμία από εμάς. Δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε αυτή την ανομία. Και με κάποιο τρόπο καταλήξαμε στην ιδέα να ξεκινήσουμε ένα γυναικείο κίνημα αντίστασης. Γιατί όχι; Σε εκείνο το σημείο, οι κατακτητές δεν υποπτεύονταν ότι ένα παράνομο κίνημα θα μπορούσε να αποτελείται από γυναίκες∙ οι περισσότεροι άνθρωποι που σταματούσαν και έκαναν ελέγχους ήταν άνδρες. Εν τω μεταξύ, εμείς οι γυναίκες είχαμε πολλά πράγματα που θέλαμε να τους μεταφέρουμε.
Καθώς πλησίαζε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ήμασταν σίγουρες ότι θα υπήρχαν στρατιώτες που θα περπατούσαν στη Μελιτόπολη και θα μοίραζαν τουλίπες στις γυναίκες. Έχοντας αυτό στο μυαλό μας, σκεφτήκαμε μια ιδέα για ένα φυλλάδιο: «Δεν θέλουμε λουλούδια - δώστε μας πίσω την Ουκρανία». Θέλαμε να βρούμε μια ισχυρή γυναικεία μυθολογική φιγούρα, τόσο για αυτή τη διαμαρτυρία όσο και για ολόκληρο το κίνημά μας. Και γρήγορα θυμηθήκαμε την Ουκρανή Μάφκα. Αποφασίσαμε ότι η Μάφκα εναντίον των Ορκ θα ήταν ωραία – σαν κάτι από Θανάσιμη Μάχη!
Ένας καλλιτέχνης μας ζωγράφισε μια Μάφκα να χτυπάει έναν στρατιώτη με μια ανθοδέσμη, και βάλαμε τα φυλλάδιά μας σε όλη την πόλη. Στις 8 Μαρτίου, όπως ακριβώς περιμέναμε, υπήρχαν στρατιώτες που γύριζαν την πόλη με ανθοδέσμες. Όταν ένας άντρας με πολυβόλο σε πλησιάζει και σου δίνει ένα λουλούδι, δεν μπορείς να πεις: «Φτου, είσαι αηδιαστικός, φύγε!». Γιατί ένας άνθρωπος με όπλο μπορεί να σου κάνει ό,τι θέλει, ακόμα και να σε σκοτώσει ή να σε βιάσει. Οπότε φυσικά παίρνεις το λουλούδι και τον ευχαριστείς. Αλλά εκείνη τη μέρα, ξέραμε ήδη ότι είχαμε βρει τη φωνή μας – και ότι θα μπορούσαμε να πούμε στους κατακτητές τι πραγματικά σκεφτόμασταν.
Με την πάροδο του χρόνου, οι κατοχικές αρχές ενέτειναν την καταστολή τους. Άρχισαν να παρακολουθούν τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες και εγκατέστησαν κάμερες παρακολούθησης σε κάθε σημείο του δρόμου. Ταυτόχρονα, ανέπτυξαν ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών σε όλη την πόλη. Άνθρωποι που γνώριζαν ο ένας τον άλλον σε όλη τους τη ζωή ξαφνικά προσπαθούσαν να μην λένε τίποτα ο ένας στον άλλον, γιατί ήξεραν ότι ο άλλος μπορεί να εξαγοραστεί ή να απειληθεί για να αποκαλύψει κάτι. Αν ένα άτομο έχει βρεθεί «στο υπόγειο», δεν θα πει τίποτα γι’ αυτό, εφόσον εξακολουθεί να βρίσκεται στη ζώνη κατοχής. Αν πεις μια λάθος λέξη έξω στην πόλη, μπορεί να έρθουν για σένα την επόμενη μέρα.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, αποφασίσαμε ότι το πιο σημαντικό στοιχείο του παρτιζάνικού μας κινήματος θα ήταν η ασφάλεια. Δεν μπορώ να αποκαλύψω λεπτομέρειες σχετικά με τις δραστηριότητές μας, αλλά μπορώ να σας πω ότι εκπαιδεύουμε τους ανθρώπους στο πώς να χρησιμοποιούν τα τηλέφωνά τους με ασφάλεια και ελέγχουμε τα τυφλά σημεία της πόλης στο δίκτυο των καμερών παρακολούθησης.
Ο πυρήνας των γυναικών που ξεκίνησαν το κίνημά μας βρίσκεται στη Μελιτόπολη∙ δεν γνωρίζουμε την ταυτότητα των υπολοίπων. Είναι ασφαλέστερο έτσι για εμάς και γι’ αυτές. Για να διαδώσουμε το κίνημά μας σε άλλες κατεχόμενες πόλεις, βασιζόμαστε σε μεγάλο βαθμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όποιος θέλει να αντισταθεί στους κατακτητές με κάποιο τρόπο μπορεί να μας γράψει μέσω μιας ανώνυμης φόρμας ή του bot μας. Δεν μπορούν να μάθουν ποιοι είμαστε εμείς και εμείς δεν μπορούμε να μάθουμε ποιοι είναι αυτοί. Μπορούμε όμως να τους δώσουμε φυλλάδια και παραδείγματα δραστηριοτήτων διαμαρτυρίας. Και σε απάντηση, μας στέλνουν φωτογραφίες από τις διαμαρτυρίες τους.
Όταν υπήρχαν λιγότερες κάμερες, βάζαμε πολλά φυλλάδια. Τώρα πρέπει να βρούμε εναλλακτικές μεθόδους διαμαρτυρίας.
Αρχίσαμε να παράγουμε πλαστά ρούβλια. Η σκέψη μας ήταν αυτή: πρώτον, είναι πιο εύκολο να διανεμηθούν και δεύτερον, δεν υπάρχει ούτε ένας κατακτητής που να μην παίρνει χρήματα, αν του δοθεί η ευκαιρία. Ο καλλιτέχνης μας έφτιαξε ένα χαρτονόμισμα των πενήντα ρουβλίων που, από μακριά, φαίνεται πολύ ρεαλιστικό. Οι Ρώσοι βλέπουν τα χρήματα, τα σηκώνουν, τα γυρίζουν και βλέπουν ένα σχέδιο της Ουκρανής Μάφκα με μια τρίαινα και τις λέξεις «Εδώ δεν είναι Ρωσία – βρίσκεστε στην Ουκρανία». Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι οι κατακτητές δεν θα ξεχάσουν ούτε για ένα λεπτό ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι εδώ.
«Η Μάφκα κάνει τους κατακτητές να χέζονται πάνω τους!»
Υπάρχει πολύ μικρή πρόσβαση σε ειδήσεις στη Μελιτόπολη αυτή τη στιγμή. Εννοώ, μπορούμε να μπούμε στο Telegram και να διαβάσουμε τις ουκρανικές ειδήσεις, αλλά οι μεγαλύτερες γενιές δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από τη ρωσική τηλεόραση: Channel One, Rossiya-1, NTV – ακριβώς όπως και σε άλλες ρωσικές πόλεις. Είναι τόσο ύπουλη πλύση εγκεφάλου. Οι κατακτητές προσπαθούν να ενσταλάξουν στους ανθρώπους την ιδέα ότι η Ουκρανία δεν μας χρειάζεται, ότι είμαστε με τη Ρωσία για πάντα. Για εμάς, είναι πολύ σημαντικό να μεταφέρουμε στον κόσμο ότι αυτό είναι ένα ψέμα. Έτσι αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε μια εβδομαδιαία εφημερίδα.
Συγκεντρώνουμε ειδήσεις από ουκρανικές πηγές, τις περιορίζουμε στα πιο σημαντικά σημεία και περιγράφουμε συνοπτικά τι πραγματικά συμβαίνει. Αναζητούμε σκόπιμα θετικές ειδήσεις που θα τονώσουν το ηθικό των ανθρώπων και θα τους βοηθήσουν να καταλάβουν ότι στην άλλη πλευρά του «τείχους» κανείς δεν μας έχει ξεχάσει, ο κόσμος αγωνίζεται για εμάς. Τοποθετούμε αυτά τα ενημερωτικά φυλλάδια στα γραμματοκιβώτια του κόσμου, κάτω από τις πόρτες ή σε εμφανή σημεία, και τα τυλίγουμε σε ρωσικές εφημερίδες και τα αφήνουμε στα παγκάκια.
Ενώ τα φυλλάδιά μας και τα ψεύτικα ρούβλια είναι σημαντικές μακροπρόθεσμες πρωτοβουλίες, κάνουμε και πιο στοχευμένες διαμαρτυρίες. Μερικές φορές, για παράδειγμα, δίνουμε στους Ρώσους στρατιώτες δώρα από την κουζίνα της Μάφκα. Έχουμε ένα εξαιρετικό μέλος που ξέρει πώς να φτιάχνει το πιο απαίσιο φεγγαρόζουμο – με τεράστια δόση καθαρτικών. Είναι η μυστική της συνταγή.
Στην αρχή της κατοχής, όταν απαγόρευσαν για πρώτη φορά την πώληση αλκοόλ, οι στρατιώτες έψαχναν απεγνωσμένα κάτι για να πιουν, και νιώσαμε την υποχρέωση να τους βοηθήσουμε. Έπιναν το παρασκεύασμά μας και λιποθυμούσαν – και μετά μας πρόσφεραν ένα θέαμα που μας αρέσει να αποκαλούμε «Η εκδίκηση της Μάφκα». Μερικές φορές φτιάχνουμε επίσης ψωμάκια με λουκάνικα με το ίδιο μυστικό συστατικό. Τους προσφέρουμε όλα αυτά τα δώρα ως δείγματα «εκτίμησης» από τους κατοίκους της πόλης.
Μετά από αυτά τα κόλπα, όλες οι τοπικές φιλοπόλεμες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης αρχίζουν να αναρτούν: «Προσέξτε! Πόσες φορές σας έχουμε προειδοποιήσει να μην παίρνετε τρόφιμα από τους ντόπιους!». Όπως είναι φυσικό, το βρίσκω πολύ αστείο αυτό.
Ο κόσμος συχνά μας ρωτάει γιατί δεν τους σκοτώνουμε. Πρώτα απ’ όλα, αυτή είναι η δουλειά των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Ο καθένας έχει το ρόλο του. Δεύτερον, έχουμε αποφασίσει ότι τα καθαρτικά είναι ακριβώς αυτό που αξίζουν οι κατακτητές. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με το σύνθημα που επινοήσαμε: «Η Μάφκα κάνει τους κατακτητές να χέζονται!»
Ολόκληρη η πόλη είναι καλυμμένη με αποφθέγματα του Πούτιν, διαφημιστικές πινακίδες που διαφημίζουν την εκστρατεία της Ρωσίας «Έτος της οικογένειας» και τέτοια πράγματα. Για κάποιο λόγο, δεν βλέπεις τόσο πολύ το σύμβολο «Ζ», αλλά οι ρωσικές σημαίες είναι παντού. Μας εκνευρίζουν πραγματικά – γι’ αυτό αρχίσαμε να τις καίμε. Το ονομάζουμε Επιχείρηση Κάθαρση, επειδή ούτε εμείς δεν περιμέναμε πόση ικανοποίηση θα μας έφερνε. Τις βλέπεις να καίγονται και αισθάνεσαι πιο ανάλαφρα. Ξεκινήσαμε παίρνοντας μια από τις σημαίες, πηγαίνοντας την σε ένα μη αναγνωρίσιμο σημείο και καίγοντάς την εκεί μπροστά στην κάμερα, έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να καταλάβει πού το κάναμε. Στη συνέχεια το δημοσιεύσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μετά από αυτό, ο κόσμος άρχισε να μας στέλνει βίντεο με τους ίδιους να καίνε σημαίες σε άλλες πόλεις.
«Επιστρέφουμε στη Σοβιετική Ένωση»
Από έξω, η ζωή στη Μελιτόπολη μπορεί να φαίνεται ειρηνική, αλλά αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια. Κάποιοι άνθρωποι ζουν μια φυσιολογική ζωή, αλλά μόνο εκείνοι που μεταφέρθηκαν από τη Ρωσία. Δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, οπότε πηγαίνουν σε καφετέριες και διασκεδάζουν σε συναυλίες.
Αλλά όλα αυτά είναι μια πρόσοψη. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να εξαφανίζονται. Οι κατακτητές συνεχίζουν να βασανίζουν ανθρώπους. Ενώ οι κατακτητές δεν σταματούν πλέον τους ανθρώπους στο δρόμο, η παρακολούθηση έχει αυξηθεί εκθετικά. Πολλοί ντόπιοι συνέχισαν να φεύγουν (Σημείωση του iStories: Πριν από τον ολοκληρωτικό πόλεμο, περισσότεροι από 150.000 άνθρωποι ζούσαν στη Μελιτόπολη. Έξι μήνες μετά την εισβολή, μόνο 70.000 άνθρωποι είχαν απομείνει στην πόλη. Σχεδόν 100.000 Ρώσοι έχουν μετακομίσει στη Μελιτόπολη από την έναρξη της κατοχής της).
Μερικές φορές, έχω την αίσθηση ότι όλος ο κόσμος συνεχίζει τη ζωή του, προχωρώντας μπροστά, ενώ εμείς έχουμε μπει σε μια μηχανή του χρόνου και επιστρέφουμε στη Σοβιετική Ένωση. Όλα τα τρόφιμα [από τη Ρωσία] είναι άθλια και υπερτιμημένα∙ τα ρούχα πωλούνται πλέον στις λαϊκές αγορές και όλα είναι μαζικά∙ υπάρχει παντού προπαγάνδα, οι άνθρωποι φοβούνται και δεν έχουμε πλέον ελευθερία του λόγου. Η ζωή στην πόλη κυριαρχείται από τους κατακτητές- περνάω όλο τον ελεύθερο χρόνο μου στο διαμέρισμά μου τώρα, όπως οι περισσότεροι Μελιτοπολίτες. Προσπαθώ να μην βγαίνω έξω, εκτός αν είναι απαραίτητο.
Πρόσφατα, οργάνωσαν «εκλογές». Ήταν μια παράσταση κλόουν. Πρώτα ήρθε το προεκλογικό τους πανηγύρι, με εκκλήσεις για ψήφο παντού∙ καλλιτέχνες όπως η [Ρωσίδα τραγουδίστρια Γιούλια] Τσιτσερίνα και ο [φιλορώσος Ουκρανός ηθοποιός και τραγουδιστής Νικίτα] Τζιγκούρντα ήρθαν για να ενθαρρύνουν τον κόσμο να πάει στις κάλπες. Εμείς, της Μάφκα, καλούσαμε τον κόσμο να μην ψηφίσει, αλλά πολλοί άνθρωποι δεν είχαν άλλη επιλογή.
Πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα: μια κοπέλα με μια κάλπη και όλα τα ψηφοδέλτια έρχεται στο σπίτι σας συνοδευόμενη από έναν στρατιώτη με πολυβόλο. Τι άλλο μπορείς να κάνεις από το να ψηφίσεις;
Είχαν επίσης κινητή ψηφοφορία: ένα αυτοκίνητο Zhiguli σταματά στο δρόμο, και βγάζουν μια κάλπη και την τοποθετούν στο πορτμπαγκάζ. Στη συνέχεια, όταν περπατάς στο δρόμο, άνθρωποι με πολυβόλα σε σταματούν και σε συνοδεύουν στην κάλπη.
Κατάφερα να μην ψηφίσω. Άλλοι μου είπαν ότι τα εκλογικά τμήματα ήταν απολύτως άδεια. Αλλά όταν υπήρχαν κάμερες, έβαζαν κόσμο μέσα, δημιουργούσαν πλήθος και το έκαναν να φαίνεται ότι όλοι είχαν πάει να ψηφίσουν.
«Πολεμώντας τους κατακτητές με θυμό και σαρκασμό»
Πρόσφατα γιορτάσαμε ένα χρόνο από την ίδρυση της Μάφκα.
Τώρα έχουμε πάνω από 100 άτομα που πραγματοποιούν διαμαρτυρίες «επί τόπου», αλλά το ίδιο το κίνημα είναι πολύ μεγαλύτερο. Για πολλούς ανθρώπους, δεν πρόκειται μόνο για τον αγώνα, αλλά και για την ευκαιρία να μιλήσουν: αν κάποιος φοβάται να βάλει φυλλάδια, μπορεί να γράψει για το πρόγραμμά μας «Ημερολόγια της Μάφκα», όπου συλλέγουμε ανώνυμες ιστορίες γυναικών για την κατοχή και δείχνουμε στον κόσμο πώς είναι πραγματικά η ζωή.
Το αντιστασιακό κίνημα Μάφκα αναπτύσσεται. Φέτος το χειμώνα, όπως τα λουλούδια στο χιόνι, αρχίσαμε να ακούμε νέα από γυναίκες από το Λουχάνσκ και το Ντόνετσκ∙ πριν από αυτό, δεν υπήρχε σχεδόν καμία επαφή μαζί τους. Η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα ήταν η αντίσταση στην Κριμαία. Ήμασταν βέβαιες ότι μετά από τόσα χρόνια υπό κατοχή, οι άνθρωποι εκεί δεν θα ήταν σε θέση να προβάλουν αντίσταση. Αλλά τόσες πολλές γυναίκες μας έγραψαν από εκεί! Μου φαίνεται ότι δεν φοβούνται πλέον τίποτα – είναι έτοιμες να πολεμήσουν μέχρι τέλους.
Χρησιμοποιούμε τη γυναικεία μας δύναμη για να πολεμήσουμε τους κατακτητές με θυμό και σαρκασμό. Δίνουμε μάχη, αλλά το κάνουμε με αστεία – άλλωστε, το χιούμορ κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που ζουν υπό κατοχή χρειάζονται πραγματικά κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή.
Όταν τελικά απελευθερωθούμε, θα βγούμε όλοι από τις σκιές και θα βγάλουμε τις μάσκες μας. Νομίζω ότι όλοι θα σοκαριστούν. Ποτέ δεν θα σκεφτόσασταν, γνωρίζοντας αυτές τις γυναίκες, ότι θα ήταν ικανές να ξηλώσουν ρωσικές σημαίες και να τις κάψουν σε μια αυλή.
Θέλω πραγματικά να πω ένα γεια σε όλους στην άλλη πλευρά του «τείχους». Το μήνυμά μου γι’ αυτούς: Είμαστε εδώ και εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε!
Μετάφραση: elaliberta.gr
“‘We’re here and we’ll keep fighting’ How an underground women’s movement fights back against Russian forces in occupied Ukraine”, Meduza, 28 Μαρτίου 2024, https://meduza.io/en/feature/2024/03/28/we-re-here-and-we-ll-keep-fighting.
«Мы здесь и мы продолжаем бороться», Важные истории, 27 Μαρτίου 2024, https://istories.media/stories/2024/03/27/mi-zdes-i-mi-prodolzhaem-borotsya/.
Σημειώσεις
[1] “Putin 2024 Meduza breaks down the evidence pointing to the most fraudulent elections in modern Russian history”, Meduza, 20 Μαρτίου 2024, https://meduza.io/en/feature/2024/03/21/putin-2024.
[2] “With Russia’s three-day voting done, Putin secures his fifth presidential term and 25th–31st years in power”, Meduza, 18 Μαρτίου 2024, https://meduza.io/en/feature/2024/03/18/with-russia-s-three-day-voting-done-putin-secures-his-fifth-presidential-term-and-25th-31st-years-in-power. Сергей Гаврилюк, Александр Тихонов, «Первые для новых регионов выборы президента России прошли с высокой явкой», Ведомости, 18 Μαρτίου, https://www.vedomosti.ru/politics/articles/2024/03/18/1025804-pervie-dlya-novih-regionov-vibori-prezidenta-rossii.
[3] “‘Mom, I went to hell’ A disabled Ukrainian man was nearly tortured to death in occupied Melitopol. Now he’s back in Russian captivity”, Meduza, 19 Αυγούστου 2023, https://meduza.io/en/feature/2023/08/19/mom-i-went-to-hell, από «“Мама, я был в аду”. Через что проходят похищенные украинцы на оккупированных территориях», Важные истории, 14 Αυγούστου 2023, https://istories.media/stories/2023/08/14/mama-ya-bil-v-adu/.